c3570c9e

Miskramen, ivf en verlies

Fri, 17 Apr 2026 13:29:51 GMT

Miskramen, ivf en verlies

Begin maart 2025 mochten mijn zusje Elisah en ik ons verhaal delen in het Dagblad van het Noorden. Marjolijn van Raaij - verslaggever - heeft alles zo mooi weten te vangen in woorden. Een diepe buiging voor haar. Ook wist Nienke Maat - fotograaf - ons prachtig vast te leggen, al zeg ik het zelf.

Je kunt het stuk downloaden en lezen via bijgevoegde button. Heb je daarna de behoefte om te praten? Voel je vrij om contact met me op te nemen.

Wat vertelt je cyclus?

Fri, 17 Apr 2026 11:35:19 GMT

Wat vertelt je cyclus over je belastbaarheid?

Wanneer plan je ruimte voor jezelf?
Wanneer geef je gas of rem je af?
Wanneer vraag je meer of minder van jezelf?

Veel vrouwen merken het wel, maar nemen het niet echt serieus: de hormonale cyclus. Ze verwachten van zichzelf dat ze elke dag hetzelfde functioneren. Dezelfde energie hebben. Dezelfde belastbaarheid.

Maar zo werkt ons lichaam niet. Als je hoogsensitief bent, merk je dit vaak nóg sterker. Denk aan mijn eerdere post over de zeilboot en het vrachtschip*.

Gedurende je cyclus verandert je belastbaarheid.

Zo is tijdens de menstruatie de energie vaak lager en heb je meer behoefte aan rust. Ontstaat na de menstruatie vaak meer ruimte, meer energie en groeit je draagkracht. Rond je eisprong voel je je vaak socialer, stabieler en krachtiger. En in de periode vóór je menstruatie? Dan wordt je systeem gevoeliger. Prikkels komen intenser binnen. Emoties raken sneller. Je zit eerder ‘vol’.

We mogen keer op keer weer proberen om de hormonale cyclus niet als obstakel te zien, maar als een wijze raadgever. Dat klinkt makkelijker dan het is, daarvan ben ik me bewust. Ik heb mijn cyclus ook meer dan op twee handen te tellen is vervloekt in het verleden. En ook merk ik dat het anders is, rustiger, nu ik meer met haar meebeweeg.

Mijn ervaring is dat het bijdraagt aan zelfcompassie, een ongelooflijk groot cadeau wat je jezelf kunt geven. En waar we, in mijn beleving, zeker als vrouw zijnde meer van kunnen gebruiken.

Liefde stopt niet waar het leven stopt

Fri, 17 Apr 2026 11:29:52 GMT

Vandaag, 12 april, is het 12 jaar geleden dat wij ouders werden van Nadine. En ook de dag dat we afscheid van haar moesten nemen. Er is een leven voor en een leven na haar. En in dat ‘na’ is ze er nog steeds.

In het begin durfden we haar geen naam te geven. Alsof dat het nog moeilijker zou maken. Alsof we onszelf daarmee nog meer zouden verbinden aan het grote gemis.

Echter, het tegenovergestelde gebeurde. Toen we haar wel de naam gaven die vanaf het begin van de zwangerschap voor haar bedoeld was, kreeg ze een plek. In ons leven. In ons gezin. In ons hart.

Pas later ontdekten we wat haar naam betekent: hoop. Wat gaf dit veel troost en kracht. Alsof ze wilde vertellen, “Het komt goed!”

Rouw is in mijn beleving niet iets wat overgaat. Het beweegt. Het verandert. Het verzacht. En soms komt het ineens weer dichtbij. Zoals ik de afgelopen weken, in de aanloop naar haar geboorte- en sterfdag, weer mocht voelen. In mijn gedachten. In mijn lichaam. In kleine, onverwachte momenten.

Wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd, als mens maar ook in mijn werk mijn werk als HSP coach, is dat ons lichaam niets vergeet.

Dat wat ooit te groot was om helemaal gevoeld te worden, ligt ergens opgeslagen en laat zich op een later moment weer zien. Niet om je terug te gooien in het verleden, maar om je de kans te geven om het aan te kijken. Een uitnodiging om even stil te staan. Om te voelen. Zonder oordeel. En misschien alleen maar op te merken: dit hoort bij mij.

Ons gezin bestaat uit vier. Niet iedereen zichtbaar, maar wel voelbaar.

Wat Nadine mij heeft geleerd, leeft door in alles wat ik doe. En daar ben ik haar ongelooflijk dankbaar voor. Door haar ben ik gaan leren ruimte te maken voor wat gevoeld wil worden en mag ik hier nu anderen in begeleiden. Ik heb ervaren dat daar iets opent. Iets echts. Iets helends.

En misschien wel de belangrijkste les: dat liefde niet stopt waar het leven stopt. Ze verandert alleen van vorm.

En soms voelt die liefde ineens heel dichtbij.

Zeilboot of vrachtschip?

Tue, 14 Apr 2026 11:36:51 GMT

Zeilboot of vrachtschip?

Vorig jaar schreef ik over iets wat cruciaal is als je hoogsensitief bent: leren omgaan met je gevoeligheid in plaats van ertegen te vechten. Met als metafoor de zeilboot en het vrachtschip.

Als we er even vanuit gaan dat beide kunnen voelen, dan gaat het zeilbootje flink heen en weer van de harde wind terwijl het vrachtschip er vrij weinig van merkt. En dat terwijl ze vlak naast elkaar in het water liggen.

Naar aanleiding daarvan kreeg ik een bericht: "Ik voel me de ene keer een zeilbootje en de andere keer een vrachtschip." Ik snap wat hier gezegd wordt en toch kun je niet beide zijn.

Als HSP heb je van nature eigenschappen van de zeilboot. Zo voel je de sfeer goed aan, zie je details die anderen missen, heb je er een talent voor om haarfijn aan te voelen wat de ander nodig heeft.

Dit zijn geen vaardigheden die je ‘aan’ of ‘uit’ zet. Dit is je systeem. Dit is hoe je brein en zenuwstelsel werken.

Bij een vrachtschip werkt dit anders. Die vaart gewoon door en merkt dit niet of in veel mindere mate op.

En toch zijn er dagen waarop je denkt: “Zie je wel, ik kan gewoon veel aan. Misschien ben ik toch geen zeilboot.”

Bovenstaande heeft alles te maken met belastbaarheid.

Je belastbaarheid is niet constant, bij niemand niet. Deze beweegt. Heb je goed geslapen? Zit je lekker in je vel? Voel je je emotioneel stabiel?

Zoja, dan is je belastbaarheid hoger. Je kunt meer hebben. En dan kan het voelen alsof je een vrachtschip bent. Maar in werkelijkheid ben je nog steeds een zeilboot, alleen heb je wind mee.

En op dagen dat je sneller vol zit? Dan merk je je gevoeligheid sterker en zie je jezelf heen een weer gaan op die onrustige oceaan. Je bent niet de eerste die dit als last ervaart en dat het voelt als ‘ik val weer terug’ (van een vrachtschip naar een zeilboot). Maar je bent geen vrachtschip. Je bent een zeilboot.

Iemand willen zijn die we van nature niet zijn, dit is vaak waar het interne gevecht ontstaat. En dat kost vreselijk veel energie.

De uitnodiging is dan ook niet om jezelf anders te maken, maar om jezelf beter te leren lezen.

Als je nuchter bent, kun je niet hoogsensitief zijn…

Thu, 09 Oct 2025 20:34:52 GMT

“Hoogsensitiviteit, is dat niet iets zweverigs?” Of “Ik ben heel nuchter dus niet hoogsensitief.” Het is iets wat ik helaas nog vaak hoor.

Lieve mensen, ik ben geboren en getogen in het hoge noorden. Ons mooie Noord Nederland staat ook wel bekend als de bakermat van de nuchterheid.

Spoiler alert: nuchterheid én hoogsensitviteit gaan hand in hand.

Vinden jullie mij ‘zweverig’? Daar ben ik dan wel even benieuwd naar. Om vervolgens heel graag voor eens en altijd deze stempel van het woord af te halen.

Dat deze gedachten er zijn, snap ik overigens wel. Door de jaren heen is er zoveel onjuiste info geschreven. Je krijgt net dat ene foute stuk onder je neus. Vervolgens bekrachtigt het waarschijnlijk iets waar je geen kennis van maar waar je wel een oordeel over hebt. En dan eindigt het met de gedachte, "Het zit gewoon tussen de oren!”

Ik kan je verklappen, het zit ook tussen de oren.

Zo ongeveer dan. Daar zitten namelijk je hersenen. En wanneer je hoogsensitief bent, dan ben je net iets anders bedraad. Hierdoor nemen hoogsensitieve mensen – kort gezegd – subtiele informatie uit hun omgeving waar en verwerken ze die diepgaand.

Hoog impliceert overigens niet dat het beter is, waarvan ik ook merk dat daar de nodige weerstand op zit (van zowel HSP als niet-HSP).

Nee, het is niet beter. Het is anders. Wij zijn allemaal anders. Gelukkig maar!

Hoe fijn is het wanneer je voor jezelf een term als ‘zweverig’ en ‘waait wel weer over’ kunt loslaten? En daardoor jezelf de kans geeft om te kijken naar wat jij nodig hebt om gelukkig in dit leven te staan.

Het begint bij bewustwording dat deze eigenschap onderdeel is van wie jij bent als persoon. Om het vervolgens te (h)erkennen en er iets mee te doen.

Ik begeleid vrouwen die hoogsensitief zijn en hier last van hebben. Dit doe ik door ze te helpen om met meer zelfvertrouwen, energie en veerkracht in het leven te staan.

Wil je jezelf een waardevol cadeau geven door een eerste stap te zetten in het leren omgaan met jouw hoogsensitiviteit? Stuur me gerust een bericht en ik geef je meer info!

Wat als ons dochtertje er wel zou zijn geweest

Fri, 15 Aug 2025 22:16:03 GMT

Even voor 16 uur stap ik in de sauna, waar een paar minuutjes later ook een moeder met zoontje binnen stapt. Ze begeleidt hem, hij mist een oog en het grote litteken bij zijn oog en op z'n hoofd doet mij vermoeden dat het een wonder is dat hij er is.

En dan zo vanuit het niets overvalt het me ineens en ben ik weer terug in 2014. Wat als ze het mis hadden en het allemaal wel mee zou vallen? Wat als ik toch wel contact met haar had kunnen maken? Wat als ze wel 'gewoon' geboren zou zijn? Zou ik dan misschien ook zo met haar de sauna in gelopen zijn? Net als deze moeder, liefdevol begeleidend.

Ik weet wel zeker dat ik dat zou doen.

Goh, wat mis ik haar ineens. En dat kan natuurlijk helemaal niet, want ik heb haar nooit echt gekend. Ik mis denk ik het idee van het hebben van mijn dochter. En terwijl ik daar zit beeld ik me voor even in hoe het zou zijn geweest als ze er zou zijn. Als het wel goed zou zijn gegaan.

Ik zie een meisje met donkere lange haren, die samen met mij de sauna in loopt. Mijn dochter, onze dochter. De zus van Nelson. Voor even fantaseren hoe dat zou zijn geweest. Voor even de pijn voelen van dat gemis. En waar ik vroeger snel weg wilde van dat pijnlijke gevoel, dat gevoel van gemis, is dat nu niet meer zo. Het mag er zijn. Het hoort bij mij, bij ons. Het is ook een consequentie die ik - en ook Henk - moet dragen voor de keuze die we gemaakt hebben: het afbreken van de zwangerschap. Daar hoort een voor altijd onbeantwoorde 'wat als'-vraag bij. En iedereen weet dat het geen zin heeft om die vraag te stellen. En toch popt hij af en toe op. Op momenten dat je het niet verwacht.

De scrubbehandeling en oliemassage zijn heel fijn, ook al ben ik nog steeds wat van slag van wat er net gebeurde. En wanneer ik daarna op een massagetafel beland en de lieve Balinese vrouw vraagt of ik ook kinderen heb en hoeveel, merk ik dat ik met een brok in mijn keel twee zeg. "One died and one lives. I am here with my husband and son, he is 7 years old." Zo, dat is eruit. En vervolgens kan ik me helemaal overgeven aan een heerlijke massage, waarvan ik compleet ontspannen raak. Terimah kasih banyak (heel hartelijk bedankt) zeg ik wanneer ze klaar is.

"Mam, pap, zullen we naar het restaurant, ik heb trek." Dezelfde avond lopen we met Nelson naar het restaurant. Wanneer ik rechts van me kijk, zie ik een moeder die liefdevol haar zoon aan tafel begeleidt. Het is hetzelfde jongetje van de sauna van vanmiddag. Ik kijk naar Nelson, naar Henk. En voel me dankbaar voor mijn lieve gezin waarmee ik hier aan tafel zit. Voor het gezin dat wij toch nog hebben gekregen. En voor het gezin van vier dat we ook gewoon zijn.

Misschien was dit jongetje haar manier om mij te laten weten, "Ik ben bij jullie, ook al zien jullie me niet. We zijn compleet."

Wrijving HSP en niet-HSP

Thu, 14 Aug 2025 14:13:02 GMT

Er is vaak frustratie tussen HSP en niet-HSP. Dit gaat beide kanten op, de uitspraken hierboven zijn vast herkenbaar voor je.

Als HSP kijk je met een vergrootglas naar de wereld. De maatschappij van tegenwoordig gaat meer dan snel. Ik hoef dit niet verder toe te lichten, dat doen de stijgende burn-out cijfers wel.

Je kunt je voorstellen dat wanneer je de wereld door een vergrootglas ziet, alles nog intenser binnenkomt. Wanneer deze wereld de norm lijkt te zijn en je merkt dat je het lastiger (of zelfs niet meer) kunt bijbenen, ga je twijfelen en denk je "Ben ik gek?" of "Waarom lukt mij dit niet?"

Nee, je bent niet gek. En het is niet gek dat het jou niet (meer) lukt. De kans is groot dat je onderweg je eigen gebruiksaanwijzing bent verloren.

Wat nodig is, is bewustwording dat je brein anders werkt dan die van een niet-HSP. Hierin ben je niet alleen. Ongeveer 20% van de bevolking is namelijk net zo bedraad als jij (en 80% dus niet).

En dát is een eye-opener voor alle vrouwen die ik spreek in mijn praktijk. Het voelt als thuiskomen. En vanuit dat thuiskomen gaan we verder.

Testimonial van een 36-jarige vrouw die je voorging in een Zelfzorgtraject:

"Het was heel fijn en ook confronterend.
Je wist precies de pijnpunten te raken en mij uit mijn comfortzone te halen, me te breken om me daarna te helpen mijzelf te fixen.
Ik heb nu een basis voor het leven, er is nog veel werk aan de winkel, maar jeetje, je gaf me heel veel duidelijkheid.
Ik gun dit mensen die zich anders voelen dan anderen of een vermoeden hebben hsp te zijn. Of mensen die onrust ervaren en graag handvatten willen om verder te kunnen in deze drukke maatschappij.
Ik ben echt mega dankbaar dat ik dit heb mogen doen!"

Voel je dat je dit ook nodig hebt? Je bent van harte welkom voor een gratis kennismaking .

Hoe trouw ben jij aan jezelf?

Thu, 03 Apr 2025 14:05:21 GMT

Hoe eenvoudig zelfzorg kan zijn en waarom het toch zo verrekte lastig is!

Onlangs had ik een volle trainingsdag op zo’n twee uur rijden van huis. Om 7.15 stapte ik de auto in, alleen. De dag ervoor benoemde mijn leiddinggevende nog aan ons allen, “We rijden zoveel mogelijk samen want dat is gezellig en leuker voor iedereen.”

Waar ik dit eerder - ook bij andere werkgevers - altijd deed, gaf ik nu aan dat dit voor mij anders werkt en ik graag alleen rijd. Hoe leuk en lief ik mijn collega's ook vind. Hij keek even verrast op en vond het verder prima.

Wanneer je een brein hebt wat gevoeliger bedraad is en een zenuwstelsel wat meer oppikt dan gemiddeld, dan kun je je misschien voorstellen dat je batterij sneller leeg raakt dan bij iemand waarbij dit niet zo is.

Is dit niet ongelooflijk irritant en vermoeiend? Het antwoord houdt voor mij verband met de volgende vraag:

Hoe trouw ben jij aan jezelf?

Ik weet het nog heel goed, het was de eerste dag van mijn opleiding. "Oh, dan kunnen we wel samen reizen," zei ik toen ik erachter kwam dat een mede-studiegenoot ook uit het Noorden kwam. Ze gaf aan dat ze niet echt een ochtendmens is en liever alleen rijdt. Na een kleine kortsluiting bij mezelf ben ik later naar haar toegelopen om haar te bedanken.

Waarvoor?

Voor het onbewust voorhouden van een spiegel van mijn sociaal gewenste gedrag in het doen wat ‘normaal’ is. In mijn geval was dit in ieder geval zo, bleek later. Want hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik voelde: ik heb daar ook eigenlijk helemaal geen behoefte aan. Ik zei het omdat ik heb geleerd dat dat zo hoort.

Hoe moeilijk kan het zijn om trouw aan jezelf te zijn, vraag je je dan af. Nouja, je leest hoe makkelijk dat er in sluipt. Het zit in het alledaagse en dat gaat dus heel eenvoudig. Dit is slechts een voorbeeld.

Zonder dat je het door hebt, ga je mee met een stroom die niet de jouwe is. En kom je, vaak zonder dat je het doorhebt, beetje bij beetje steeds verder af te staan van wie jij bent. En man, wat kost dat veel energie!

Als HSP coach help ik vrouwen die ernaar verlangen om hun unieke gebruiksaanwijzing te (her)ontdekken en te omarmen, zodat ze met meer zelfvertrouwen, energie en veerkracht in het leven kunnen staan.

Ik ben toch even nieuwsgierig: is dit een feest van herkenning voor je of kies je voor de auto vol sociale gezelligheid? Deel het gerust met me op maresa@sensitieftalent.nl

Thuis bij mezelf: Van pijn naar zelfliefde

Sun, 02 Mar 2025 19:54:08 GMT

Onze jarenlange kinderwens, de zwangerschapsafbreking van Nadine en de verschillende fertiliteitstrajecten hebben voor ontelbare ongemakkelijke en pijnlijke situaties gezorgd.

Zo lijkt de meest gestelde vraag op een feestje nog altijd, “Heb je ook kinderen?” En als ik me maanden na de bevalling van Nadine eindelijk weer op een trainingsdag begeef, heeft de trainster een leuke voorstelronde bedacht. Zij stelt een vraag, bij een JA sta je op en bij een NEE blijf je zitten.

“Wie heeft er een dochter?”

Terwijl ik opsta en vecht tegen mijn tranen, is mijn hoofd aan het bedenken wat zo te zeggen: Hoe ga ik dit doen zonder voor een bedrukte sfeer te zorgen? Moet ik toch gaan zitten? Kom op, sterk zijn, niet huilen.

Om het voor mezelf en de ander minder ongemakkelijk te maken, heb ik me vaak sociaal geïsoleerd. Babyshowers, kinderfeestjes en andere sociale aangelegenheden skipte ik. Vervolgens voelde ik me daar dan weer schuldig over. Ik heb me vaak eenzaam gevoeld.

Gelukkig voel ik me nu anders. De geboorte van Nelson heeft hierin een groot aandeel gehad. Maar misschien wel het allerbelangrijkste: verandering in mezelf. Ik liet mezelf toe om thuis te komen bij MIJ. Om mezelf liefdevolle spiegels voor te houden en te gaan houden van mezelf.

Ik voel me meer dan ooit verbonden met mezelf. Een bevrijding!

Hoe zou het voor jou zijn om dit ook te gaan voelen en hierin stappen te zetten?

Door mijn levenservaring met het moeizaam zwanger raken op de natuurlijke manier, zwangerschapsafbreking en intensieve fertiliteitstrajecten begrijp ik de immense impact die dit heeft op iemands leven, de energie die het kost en het incasseringsvermogen dat nodig is.

Het voelt als mijn zielsmissie om iedere vrouw die hier doorheen gaat op een liefdevolle manier bij te staan en haar zo te ondersteunen in haar proces.

Hoe thuis ben jij bij jezelf? Sta eens stil bij dit gevoel en wat het voor je betekent. Voel je vrij om het te delen door me een bericht te sturen.

De weg naar het moederschap was voor mij niet vanzelfsprekend

Sun, 02 Mar 2025 19:42:50 GMT

Toen ik 4 jaar oud was, verloor ik mijn broertje Michaël. Hij stierf een uur na de geboorte in mijn moeders armen door een ernstige erfelijke afwijking. Dit verlies verklaarde meteen waarom het zwanger worden en blijven voor mijn moeder zo lastig bleek en waarom ze meerdere miskramen had gekend.

Dit verlies was tevens het startpunt van mijn reis naar het moederschap, gekenmerkt door een diepe kinderwens, jaren proberen om zwanger te raken, het verlies van ons dochtertje Nadine in 2014 door zwangerschapsafbreking, een fertiliteitstraject, de geboorte van onze zoon Nelson in 2018 en opnieuw nog meer fertiliteitstrajecten.

Het leek ons geweldig om nog een kindje te krijgen en daarmee een levend broertje of zusje voor Nelson.

Helaas bleven de twee overgebleven embryo’s uit de lichting van Nelson na terugplaatsing niet zitten. We startten een nieuw traject. Het embryo dat hieruit overbleef, bleek helaas ook de ernstige afwijking te hebben en kon niet gebruikt worden. Maanden later gingen we een nieuw traject in. Er bleef weer een embryo over en dit keer was het goed. Ik kon niet wachten om op de dag van de terugplaatsing naar het ziekenhuis te gaan. En toen, een paar uur daarvoor, ging de telefoon.

“Ik heb heel slecht nieuws, het embryo is niet goed ontdooid.”

Ons enige embryo had het ontdooien niet overleefd. Dit gebeurt bij 2 op de 100 en was een grote onverwachte klap. Alle hoop ineens weg.

En dan, ga je door in de rollercoaster van een ziekenhuistraject of niet? Wanneer is het genoeg? Wie ben ik eigenlijk zonder die kinderwens, zonder daar altijd mee bezig te zijn? Wilde ik nog wel een keer moeder worden? Of was het de kinderwens die heel vertrouwd voelde, een veilige bubbel waarin ik naast vreugde ook heel vertrouwd was met verdriet, pijn en teleurstelling?

Deze bewustwording is voor mij het begin geweest van een proces van loslaten.

Ik ben ervaringsdeskundige en voel me geroepen om andere vrouwen te ondersteunen die een soortgelijke reis doormaken.

Herken jij je in mijn verhaal en wil je graag eens praten? Bericht mij gerust zodat we even kunnen bellen. Gratis en vrijblijvend natuurlijk.

Warme groeten,
Maresa

Een kijkje in mijn HSP-brein

Sat, 22 Feb 2025 19:11:29 GMT

Vaak kijken hoogsensitieve personen de kat uit de boom bij nieuwe dingen. Bij jonge kinderen kun je dit bijvoorbeeld herkennen wanneer ze zich aan de ouders vastklampen bij het afscheid op school. Of, eerst even op schoot bij papa of mama tijdens een verjaardag voordat ze zich mengen met andere kinderen. Het zal niet de eerste keer zijn dat een kind verlegen wordt genoemd, terwijl dit in de meeste gevallen een misvatting is. In feite scannen ze de omgeving op veiligheid en verwerken ze alle indrukken voordat ze tot handelen overgaan.

Kijk ik naar mezelf daar bovenaan die berg, dan gebeurt er iets soortgelijks. Nee, ik klamp me niet meer vast aan mijn ouders. Ook kruip ik niet meer bij ze op schoot.

Wel scan ik alles om me heen (zijn er veel mensen, hoe is het licht, hoe voelt mijn lichaam, hoe gaat de route en nog veel meer). Rustig verkennen dus en de omgeving aftasten . Kijk ik naar mijn man – niet HSP – die gaat gewoon. In een keer en hij ziet onderweg wel wat hij tegenkomt. Ik sluit eerst mogelijke risico’s uit, zoals plekken waar je makkelijker zou kunnen vallen omdat het stijl is of omdat de sneeuwkwaliteit minder is. Wanneer ik dit helder heb voor mezelf en het veilig voelt, dan ga ik. Dit is soms bij de tweede keer van de berg af, soms duurt het iets langer of ga ik niet. Alles hangt van de omstandigheden af.

Terwijl de stoeltjeslift me omhoog brengt, verschijnt er ineens een stukje regenboog. Wanneer ik omhoog kijk is het net of er een pot met glitters in de stilte is gegooid. “Wauw, wat is dit prachtig!” en terwijl ik deze gedachte heb, voel ik dat mijn ogen waterig worden. En weet en voel ik weer het grote geschenk van mijn hoogsensitieve eigenschap: intens kunnen genieten !

Als ik me eenmaal vertrouwd voel op de piste, dan durf ik hard te gaan. Ik voel de tegendruk van de wind, kan haar horen en de natuur en ik werken samen. Ik voel me een met de berg, gevoelens van spanning en comfort wisselen zich af. Als high sensation seeker (HSS) is dit iets wat ik nodig heb en skiën is slechts een voorbeeld.

Afwisseling nodig hebben, af en toe een kick en nieuwe dingen doen . Het is best een uitdagende combinatie, die van HSS en HSP zijn. Wat is het dan precies en wat is er dan zo uitdagend? Hierover een andere keer meer.

Onze vakantie met vrienden sluiten we in de avond af met een gezamenlijk diner. Al snel zitten we in een mooi gesprek over het leven en duiken we de diepte in. Ik hou er in de regel niet zo van om over koetjes en kalfjes te praten. Een diepgaand gesprek is liever waar ik mijn tijd aan besteed, wat kenmerkend is voor hoogsensitieve personen.

Luisteren naar wat de ander te zeggen heeft en goed kunnen in- en meevoelen. Het is een van de talenten van een HSP’er, het hebben van een groot empathisch vermogen (let op: als we overprikkeld zijn is dit empathische vermogen ver te zoeken of een stuk minder). Wanneer de andere persoon ook hoogsensitief is en je hier een klik mee hebt, zorgt dat voor prachtig diepgaande gesprekken (wat uren kan duren). Ik loop met een blij en voldaan gevoel weer terug naar onze kamer om onze spullen te pakken voor het vertrek de volgende dag.

Aftasten, intens genieten, HSP en HSS, diepgang en een groot empathisch vermogen. Door dit voorbeeld uit de praktijk heb ik je een kijkje gegeven in mijn hoogsensitieve brein . Wat ik hoop is dat je het gaat herkennen bij jezelf – als je dat al niet deed – en dat je deze mooie eigenschap als een kracht gaat inzetten in jouw leven. Dat begint altijd bij bewustwording .

Heb je het gevoel dat je hier hulp bij kunt gebruiken? (Je) weet me te vinden . Je bent meer dan welkom!

Dit is cruciaal als je hoogsensitief bent

Fri, 31 Jan 2025 11:37:36 GMT

Dit is cruciaal als je hoogsensitief bent!

Tijdens mijn studie tot HSP coach gebruikten we vaak het zeilbootje en het vrachtschip als metafoor. Wanneer ze beide in het water liggen en het waait hard, welke van de twee merkt hier dan het meeste van?

Als we er even vanuit gaan dat beide kunnen voelen, dan gaat het zeilbootje flink heen en weer van de harde wind terwijl het vrachtschip er vrij weinig van merkt. En dat terwijl ze vlak naast elkaar in het water liggen.

Om deze metafoor naar de werkelijkheid te trekken, hierbij een aantal voorbeelden:

�� Een kantoortuin kan je compleet leegtrekken qua energie (zeilbootje) terwijl jouw collega (vrachtschip) hier weinig hinder van heeft.

�� Als er meer gaande is dan normaal (huishouden, gezin…) zoals een verbouwing, je niet fit voelen of een nieuwe baan, dan kun je uit het niets exploderen (zeilbootje). Jouw buurvrouw is in eenzelfde situatie misschien wel wat vermoeid maar gaat rustig door (vrachtschip).

�� In een winkel kun je instant onpasselijk worden van een heel sterke parfumlucht (zeilbootje) terwijl je partner waarmee je in de winkel bent hier geen last van heeft en dit misschien wel niet eens opmerkt (vrachtschip).

Voordat ik bekend was met hoogsensitiviteit snapte ik niet waarom ik me uitgeput voelde na een dag in een rumoerige kantoortuin gewerkt te hebben. Snapte ik niet waarom ik uit het niets heel fel kon zijn naar mijn man en kind. En kon ik niet begrijpen waarom mijn partner geen last had van die vreselijke intense geur in de winkel.

Toen ik me ervan bewust werd dat ik een zeilbootje ben, vielen de kwartjes op z’n plek. Het werd me duidelijk waarom goede stress- en energiebeheer cruciaal is. Het hoe en wat, waarom… daarover later meer.

In ieder geval begint alles met bewustwording (ongeveer 1 op de 5 is een zeilbootje). Om vervolgens te onderzoeken wat de precieze gebruiksaanwijzing van jouw bootje is. Zodat je weet wat je moet doen als de wind opzet of de storm je bijna omver drukt.

Ik ben nieuwsgierig: is dit zeilbootje herkenbaar voor je of denk je, “Waar heeft ze het in vredesnaam over?”

Ik raak in paniek en voel me vreselijk ellendig…

Wed, 22 Jan 2025 20:49:28 GMT

De laatste tijd ben ik sneller vatbaarder voor koutjes. Dat mijn lichaam er nu even helemaal mee stopt, voelt ergens als een grote spiegel die me voorgehouden wordt.

Hoe trouw ben ik eigenlijk aan mezelf?

Bijna 41 graden koorts, dat is lang geleden. Ademen kost me moeite, ik blaf de longen uit mijn lijf en heb bizar levendige dromen. Het zal misschien domme pech zijn dat ik deze, blijkt later, luchtweginfectie heb. En anderzijds komt het misschien wel helemaal niet als een verrassing dat ik hier nu zo lig.

Als de hoge koorts gezakt is, doorloop ik in mijn hoofd een helpende oefening die ik altijd met mijn cliënten doe.

Na de oefening hoor ik mezelf praten en verschijnt er een kleine glimlach op mijn gezicht, “Goh, dit is inderdaad wel een duidelijke spiegel.”

En terwijl ik daar zo lig - in de hoek van de speelkamer van zoonlief op twee opgestapelde matrassen op de grond, gewikkeld in twee kleedjes, omringd door zakdoeken, water, medicatie en legoblokjes - weet ik wat me te doen staat.

Stiekem weet ik dat ik dit al eerder had moeten doen. Mijn lijf heeft me al een aantal keren het signaal gegeven, maar dit heb ik genegeerd.

Waarom?

Onder andere uit loyaliteit, verantwoordelijkheidsgevoel en trouw willen zijn aan de ander.

Maar waar blijf ik in dit verhaal? Hoe trouw ben ik aan mezelf?

Ik ga meteen tot actie over en krijg lucht. Er ontstaat ruimte in mezelf. Het lichaam liegt niet, het verrast me iedere keer weer.

Nu mijn energie langzaam terug komt en ik op afgelopen weken terug kijk, voelt deze eerste maand van dit jaar als een soort reset. Ik geef toe, het is iets anders dan ik me had voorgesteld. En ook voelt het precies zoals het moest zijn.

Het zorgde voor helderheid en maakte dat ik knopen doorhakte. Grenzen en prioriteiten opnieuw stelde. Ik werd me weer extra bewust van mijn - normaal gesproken - goede gezondheid.

Gewoon ademen. Gewoon mijn bed uit stappen. Gewoon mijn stem gebruiken. Heel gewoon, totdat het een week anders is. Een goede gezondheid is een groot geschenk en alles behalve gewoon. Weten deed ik wel. Ik mocht het nu ook even voelen.

Warme groet,
Maresa

�� Ps. Ben je benieuwd naar de praktische en effectieve oefening? Typ INZICHT in een bericht naar mij en ik stuur hem je toe.

Het voelde dubbel om 2024 in te gaan

Wed, 22 Jan 2025 20:46:44 GMT

Het is een extra besefmoment dat mijn dierbare vriendin Fafany er niet meer fysiek is. Tegelijkertijd is ze mijn inspiratiebron om alles uit het leven te halen. Ik leef namelijk wel. Het voelt nog altijd speciaal hoe haar beste vriendin Elise Slangenberg en ik samen een praktijkruimte vinden in Veendam. Alsof dat zo moet zijn.

Henk en ik voelen begin 2024 veerkracht om nogmaals een IVF-PGT traject in te gaan. Met maanden later helaas een teleurstellende afloop. En nu? Het verlies van Nadine in 2014, de geboorte van Nelson in 2018 en alle pogingen daarvoor en daarna. Het heeft veel van ons gevraagd.

Als de maanden verstrijken, voelt het alsof we dit jarenlange proces heel voorzichtig kunnen loslaten.

Alle ruimte ontstaat voor mijn praktijk. Als HSP coach help ik hoogsensitieve vrouwen om met meer zelfvertrouwen, energie en veerkracht in het leven te staan. Iedere keer weer voel ik in al mijn vezels dat dit helemaal bij mij past. Zowel de UWV Werkfit trajecten die ik namens Hooggevoelig heel gewoon begeleid evenals mijn particuliere trajecten. Echt geweldig!

Mijn wens voor de toekomst is dat ook de hoogsensitieve vrouwen mij weten te vinden die in de rollercoaster zitten van een fertiliteitstraject. Ik geloof dat ik voor hen van extra meerwaarde ben omdat ik precies snap waar ze doorheen gaan.

Het is ook al bijna een jaar dat ik met plezier eens per week op het Kindcentrum Hendrik Wester werkzaam ben. Ik geniet ontzettend van het omringd zijn door collega’s en ontdek dat de afwisseling tussen zelfstandig en samen heel goed bij mij past.

De verwenmiddagen die Esther en ik organiseren worden ontzettend goed ontvangen. Wat is dit keer op keer genieten. Samen met andere vrouwen zijn en zien hoeveel goed dit een ieder doet. Fantastisch! Het eerste verwenweekend voor 2025 wordt zelfs geboren en is al bijna volgeboekt. Wauw!

In mijn vrije tijd ben ik eind van het jaar veel in de keuken te vinden. Ik herontdek mijn passie voor de Molukse keuken en er ontstaan zelfs onverwacht bestellingen. De lempers, broodjes bapao, namu namu en porties saté vinden gretig aftrek. Super leuk!

Het was een jaar vol persoonlijke groei en nieuwe inzichten. En bij dit alles mocht ik (en ook mijn gezin!) in goede gezondheid zijn. Ik heb een dak boven mijn hoofd, iedere dag te eten en te drinken, zie mooie plekken in de wereld, word omringd door dierbaren, doe wat mij gelukkig maakt en ik voel me vrij.

2024: Wat is er veel om dankbaar voor te zijn!

Waar ben jij dankbaar voor als je terugkijkt op 2024?

Veel liefde en goede gezondheid voor 2025. En bovenal wens ik je dat je doet wat jou gelukkig maakt. Want daarmee maak je niet alleen de wereld voor jezelf maar ook die van een ander een stukje mooier!

❤️

"Coach je ook hoogsensitieve kinderen?"

Wed, 22 Jan 2025 20:43:18 GMT

Zoals je misschien wel weet coach ik voornamelijk hoogsensitieve vrouwen, maar een enkele keer krijg ik deze vraag en natuurlijk kan ik hoogsensitieve kinderen ook heel goed helpen.

Mijn enthousiasme voel ik dan ook zeker bij zo’n vraag en toch zie ik ook beren in verschillende groottes voor me, lopend over een weg.

Waar ik anderen in begeleid, daar ben ik ook doorheen gegaan en ga ik nog steeds doorheen. Een groeiproces duurt immers een leven lang. Het is wat het leven heet en bestaat uit talloze ups en downs.

Na mijn vertrouwde stemmetjes - die ik belemmerende overtuigingen noem - is mijn nieuwsgierigheid naar wat er achter dat nog onbekende deurtje zit groter. Evenals moed om het gewoon aan te gaan en zo te ontdekken of dit bij mij past.

Wat ik zo fijn vind aan mijn eigen groeiproces?

Dat ik snap hoe mijn brein werkt en mijn unieke gebruiksaanwijzing ken. Ik ben mij bewust van mijn ‘stemmetjes’, kan ze temmen en weet dat ik altijd een keuze heb.

Hoe bedoel je?

Ik zou kunnen kiezen voor angst (voor het onbekende, het bang zijn om te falen, het... vul maar in) en deze stem het hardst kunnen laten schreeuwen. Ik zou ook kunnen kiezen voor nieuwsgierigheid en moed om iets te doen wat ik spannend vind en waarvan ik nog geen idee heb hoe dit zal uitpakken.

Mijn belemmerende overtuigingen zullen er altijd zijn, ze horen bij mij. Het verschil is dat ik aan het stuur zit en bepaal hoe luid ze zijn. Hierdoor gaan ze niet zo snel meer met mij aan de haal.

Ik pak de regie!

Dat geeft zo’n vrij gevoel, alsof de wereld aan je voeten ligt!

Herken je jezelf in wat ik schrijf? Zie je vaak beren op de weg die jou ervan weerhouden om te doen wat je heel leuk lijkt? Die jou ervan weerhouden om te doen wat goed voor jou is?

Zonde, ze houden je klein! Je houdt jezelf klein. Ik praat uit eigen ervaring. En ook weet ik hoe je dit kunt veranderen.

Wil jij jouw 2025 goed beginnen? Bericht me gerust voor een gratis en vrijblijvend gesprek.

Ps. Het gesprek met de ouders van het kindje voelde voor alle partijen heel prettig. Na de vakantie gaan we starten en ik kijk er naar uit

Als je dit doet, gaat er een wereld voor je open!

Wed, 22 Jan 2025 20:31:09 GMT

Jarenlang liep ik steeds weer tegen mezelf aan. Werk, huishouden, moeder zijn, sociale verplichtingen en ga zo maar door. Ik wilde alle ballen hooghouden, net als ieder ander (zoals ik dat zag). En als dit een tijd goed ging dan zei ik ook tegen mezelf, “zie je nou wel, dit gaat prima!” En dan kwam er weer zo’n dip en merkte ik dat ik mijn vicieuze cirkel nog steeds in stand hield.

Zo een waar je maar niet uit komt. Ik wilde er wel van losbreken, maar iets hield me gevangen. Mega frustrerend vond ik het. Tijdens zo’n dip had ik een vol hoofd, voelde ik me moe, deed mijn lijf vaak zeer, had ik een kort lontje en nam onzekerheid de overhand evenals mijn perfectionisme (ten koste van mezelf). Op die momenten keek ik veel naar anderen bij wie het klaarblijkelijk allemaal heel makkelijk leek te gaan en ik kon dan heel streng voor mezelf zijn. “Kom op, dit lukt jou ook heus allemaal wel.”

Herken jij jezelf in bovenstaande?

Nu ik weet dat ik hoogsensitief ben en snap hoe mijn brein werkt, ben ik uit deze vicieuze cirkel gestapt. Enorm bevrijdend, het heeft mijn leven zoveel meer kwaliteit gegeven. Het begon allemaal met bewustwording, het herkennen van deze eigenschap en erkennen op wat voor manier het mijn leven kleurt. Naast de rest van mezelf, want ik ben natuurlijk veel meer dan alleen maar hoogsensitief.

Stel je eens voor: wat als jij deze eigenschap gaat vasthouden zodat jij voluit kunt gaan leven?

Wat gebeurt er in je lichaam bij alleen al die gedachte? Voel maar eens.

Doordat ik mezelf inmiddels goed heb leren kennen (écht heb leren kennen), zie en voel ik positieve verandering in mezelf, binnen mijn gezin en in mijn omgeving.

Wanneer jij de wil en moed hebt om te gaan leven naar jouw eigen gebruiksaanwijzing, geloof ik dat er een wereld voor je open gaat. En ik kan alvast verklappen dat die veel fijner is dan de lastkant waar je je nu (vaak) begeeft.

Waar loop jij het meest tegen aan in het dagelijkse leven? Voel je vrij om te delen, mag ook in een privé bericht .

Vroeger was dit voor mij een absolute no-go, maar nu een must!

Wed, 22 Jan 2025 20:29:12 GMT

Mijn leerdoel drie jaar geleden tijdens de opleiding tot HSP coach: in gesprek met een cliënt geen tranen laten. Mijn eigen overtuiging was heel helder: kwetsbaarheid tonen als professional is onprofessioneel.

Al snel werd duidelijk dat wanneer ik dit doel zou bereiken, ik zou vechten tegen wie ik ben. Ik voel nu eenmaal ontzettend veel. Het was dan ook als een verademing toen ik een dikke streep door dit leerdoel zette.

Wat een eye-opener!

Vanaf toen werd ik me er steeds meer van bewust dat mijn kwetsbaarheid juist mijn grote kracht is. Of zoals je nu veel leest, mijn super power! En ja, daar horen ook die tranen soms bij.

Hoe uit mijn kwetsbaarheid zich in mijn praktijk?

Cliënten delen veel met me en ik laat soms tranen tijdens een sessie. Ik laat ze komen en vecht hier niet tegen. Het betekent niet dat ik jankend in een hoekje lig en verzwelg in mijn eigen verdriet.

Integendeel.

Wanneer ik tranen laat, dan word ik geraakt door mijn cliënt en spiegel ik haar als het ware. Dit maakt vervolgens dat ook zij makkelijker en sneller bij haar gevoel kan komen. Soms komen mijn tranen al eerder. Dan voel ik de worsteling van mijn cliënt om sterk te willen zijn en kan ik het gewoon niet meer inhouden. Ik ontlaad dan, waarop zij het ook kan.

Op dat moment ontstaat er ruimte wat gepaard kan gaan met gevoelens van opluchting, verlichting en rust. Ze staat dan open om zichzelf een liefdevolle spiegel voor te houden. We doorvoelen wat er speelt, zodat vanuit daar stappen gezet kunnen worden richting het leven wat past bij haar en waar zij gelukkig van wordt.

Stel jezelf eens de vragen: Wat mag weg van jezelf? Waarvan mopper je vaak op jezelf (“Was ik maar zoals…”).

Stel jezelf dan nog eens de vraag: Is dit niet een van jouw sensitieve talenten?

Ik ben enorm gemotiveerd om hoogsensitieve vrouwen te empoweren die zichzelf klein houden of van zichzelf verwijderd zijn geraakt. Geen masker meer op, geen gevecht meer met jezelf. Zou dat niet fijn zijn?

Wil jij ook eindelijk gaan leven naar je eigen gebruiksaanwijzing? Stuur me gerust een bericht zodat we een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek kunnen plannen.

Mag ik even een momentje voor mezelf a.u.b.?!

Wed, 22 Jan 2025 20:18:36 GMT

Ik ben soms zo jaloers op mijn man, die nauwelijks tot geen last heeft van stress. In de hedendaagse westerse maatschappij waarin we leven, vind ik dit knap. Het is er een die, als ik niet oplet en niet goed voor mezelf zorg, aan mij voorbij raast en waarbij het lang als een uitdaging heeft gevoeld om overeind te blijven staan.

Wanneer hoogsensitiviteit een van jouw eigenschappen is, voelt alles vaak een tikkeltje heftiger. Simpelweg omdat je brein zo bedraad is dat prikkels veel intenser en diepgaander verwerkt worden. Je merkt meer op, bewust en onbewust (denk aan de zintuigelijke waarneming: reuk, smaak, zicht, gehoor, energie, etc.). Je kunt je dan ook voorstellen dat iemand die hoogsensitief is meer tijd nodig heeft om op te laden en de batterij weer net zo vol te krijgen als iemand die dit niet is (zoals mijn man ��).

Hoe fijn is het om dan even stil te staan en he-le-maal een moment te hebben voor jezelf. In een veilige en vertrouwde bubbel, opladen en tot jezelf komen. Echt even een moment voor jou. Ik word er al blij van als ik erover schrijf. Het is ook niet voor niets dat ik met regelmaat verwenmiddagen – en eind mei 2025 een verwenweekend – voor vrouwen organiseer.

Iedere vrouw die voor even wil ontsnappen uit de alledaagse hectiek is welkom, hoogsensitief of niet. Omdat ik weet dat de hoogsensitieve vrouw het éxtra goed kan gebruiken, kan dit bericht hier uiteraard niet ontbreken.

Wil je meer informatie over een verwenmiddag of verwenweekend zodat je de kans hebt om erbij te zijn? Stuur mij gerust een bericht zodat ik je als eerste op de hoogte kan brengen!

Warme groet,
Maresa van Dijken

Ps. ze zijn populair en vaak snel uitverkocht!

Zij is een enorme inspiratiebron voor mij!

Wed, 22 Jan 2025 20:14:38 GMT

Een jaar geleden verloor ik mijn dierbare vriendin. Haar levenslust was enorm maar het mocht helaas niet zo zijn. Wat mij dit heeft gebracht is wederom het besef dat ik wél leef en daarmee iedere dag weer een keuze heb om het leven te leiden wat mij voldoening geeft. Zij is daarmee een enorme inspiratiebron voor mij.

Ik probeer, vooral wanneer iets zeer doet, te kijken naar wat voor boodschap ik eruit kan halen. Dat is niet eenvoudig en het lukt de ene keer beter dan de andere. Soms is het inzicht er ineens en ook kan het zomaar jaren duren en is het een grote reis om hiertoe te komen. Ook ben ik me ervan bewust dat het soms een mensenleven lang kan duren om tot een bepaald inzicht te komen.

En zo vullen allerlei gebeurtenissen, grote en kleine, geweldige en vreselijke, lieve en pijnlijke je rugzak. Het mooie is dat jij de keuze hebt om te kiezen wat je erin wil houden. Daarmee gaat de gebeurtenis niet verloren, maar je kunt hem anders leren vasthouden. Vind je hem te zwaar? Maak hem dan wat lichter, zodat je hem beter of anders kunt dragen.

Vragen die mij helpen: Waar sta ik nu? Waar wil ik heen? Wat kan een eerste kleine stap zijn om richting het leven te bewegen waarvan ik gelukkig word? Wat houdt me tegen? Wat/wie kan me helpen om wel deze stap te zetten? En ook vooral: wat is het ergste wat er kan gebeuren?

Misschien helpen ze jou ook.

Warme groet,
Maresa

"Begeleid je alleen vrouwen die in een fertiliteitstraject zitten?"

Wed, 22 Jan 2025 20:12:04 GMT

Begeleid je alleen hoogsensitieve vrouwen die in een fertiliteitstraject zitten?

Naar aanleiding van een post die ik onlangs deelde, kreeg ik deze vraag. Mijn antwoord: nee, iedere hoogsensitieve vrouw is welkom.

Misschien voel je je snel overweldigd door prikkels, vind je het lastig om grenzen te stellen of voel je je vaak emotioneel uitgeput. Dit kan ervoor zorgen dat je het gevoel hebt vast te lopen. Vastlopen betekent dat je merkt dat je steeds tegen dezelfde uitdagingen aanloopt, zoals onzekerheid, stress, angst of overprikkeling en dat je niet goed weet hoe je hiermee om kunt gaan. Dit kan zich uiten in gevoelens van uitputting, frustratie of het kwijtraken van jezelf.

Ik sta open voor iedere hoogsensitieve vrouw die dit herkent en op zoek is naar ondersteuning, zodat ze met meer zelfvertrouwen, eigenwaarde, energie en positiviteit in het leven kan staan.

Graag wil ik toch een korte toelichting geven waarom ik me op sociale media de afgelopen tijd met regelmaat richt op vrouwen die in een fertiliteitstraject zitten. Helaas is het nog steeds een onderwerp waar weinig over wordt gesproken, terwijl het emotioneel heel zwaar kan zijn. Dit weet ik uit eigen ervaring. Door dit onder de aandacht te brengen, hoop ik dat de hoogsensitieve vrouw die door dit proces gaat mij ook weet te vinden.

Nogmaals: je hoeft niet in een fertiliteitstraject te zitten. Iedere hoogsensitieve vrouw die vastloopt of beter wil leren omgaan met haar gevoeligheid is van harte welkom.

Contact me dus gerust voor een gratis en vrijblijvende kennismaking. Samen kijken we hoe ik je kan helpen.

Warme groet,
Maresa

Als middelbare scholier wist ik niet veel, maar dit wel: "Ik wil de wereld zien en moeder worden."

Wed, 22 Jan 2025 20:08:15 GMT

Op mijn vierde kreeg ik unieke schoenen, een paar wat met je meegroeit. Ik was niet zo overtuigd of ik ze wel aan wilde trekken en toch waren ze voor mij gemaakt. In het begin deed het zeer, maar na verloop van tijd zaten ze heerlijk. Ik maakte duizenden kilometers, zag schoonheid en duister. Soms kon ik bijna niet meer lopen en had ik blaren tot bloedens toe.

Ik ben boos en teleurgesteld geweest, op mijn schoenen en op mijn lichaam. Waarom kon ik sommige stukken niet lopen zoals anderen dat zo makkelijk leken te doen? Ik heb me machteloos gevoeld.

Ik leerde dat tijd en acceptatie ervoor zorgen dat wonden minder scherp voelen en soms helen. Ook dat je heel geduldig moet zijn om een top te bereiken, als je geluk hebt. En dat had ik, ik ontving het allermooiste geschenk ooit.

Ik heb bergtoppen, bergdalen en alles daartussenin meegemaakt met dit unieke paar. De laatste maanden merk ik dat ze hun beste tijd gehad hebben. Ze zijn af, versleten door al die kilometers en ik voel dat het klaar is en ik ze uit mag doen.

Het is dankzij deze schoenen dat ik het leven zo ontzettend ben gaan waarderen, vaak vol verwondering ben en tijdens flinke stormen ook een diepe stilte en rust vind. Ze hebben mij gevormd, ik voel me zo vertrouwd met ze.

Afscheid nemen en loslaten valt zwaar. Van mijn broertje toen ik 4 was en waar het zich uitte in opmerkingen als, "Ik ga een sneeuwpop maken maar niet voor Michaël; dan had hij maar moeten leven!" Van Nadine toen ik 29 was, waarbij het voelde alsof ik nooit meer zou lachen, een absoluut dieptepunt in mijn leven. En nu ik 38 ben, zeg ik gedag tegen hoop op nog een kindje en tegen mijn unieke paar schoenen. En ben ik nog meer dankbaar voor onze lieve Nelson. Dat hij er is, is een wonder!

Ik weet dat iedereen een uniek paar schoenen draagt, een eigen verhaal heeft. Dit is die van mij.

Het is alweer een jaar geleden dat ik bovenstaand stuk schreef, niet wetende dat we een half jaar later weer een nieuw traject in zouden gaan.

Voor alle vrouwen die zich hierin herkennen, je bent niet alleen.

❤️

Krijg jij ook de kriebels van deze uitspraak?

Wed, 22 Jan 2025 20:03:18 GMT

“Ik werk lichaamsgericht en help jou uit je hoofd te komen door jou te leren voelen wat jouw lichaam jou te vertellen heeft.” Klinkt best vaag, dat snap ik. Maar het is wel wat ik doe.

Wanneer je in een fertiliteitstraject zit, kun je veel in je hoofd zitten. Het vreet energie, waardoor er weinig ruimte is voor andere dingen en je vaak vermoeid bent. Wanneer je hoogsensitief bent, kun je dit allemaal nog intenser ervaren. Simpelweg omdat je zenuwstelsel en brein gevoeliger bedraad zijn dan de gemiddelde persoon.

Juist nu is het extra belangrijk om goed voor jezelf te zorgen.

Ik help je om rust te krijgen in jezelf en dat doe ik op een lichaamsgerichte manier.

Tijdens mijn opleiding heb ik aan den lijve ondervonden wat het doet als je in contact komt met je lichaam en ik zie hetzelfde bij de vrouwen die ik begeleid. Er is meer rust en ontspanning, doordat ze leren om te luisteren naar hun lichaam.

Dit laatste zijn we vandaag de dag veelal verleerd en daar kom ik om de hoek kijken. Om je hier op een liefdevolle manier naartoe te begeleiden, zodat hoofd en lichaam gaan samenwerken. Ik zie verandering in de manier waarop vrouwen binnenkomen en hoe ze vertrekken.

Bij het nabespreken van een oefening krijg ik eigenlijk altijd terug dat ze zich verbazen over wat er gebeurde. Ze staan versteld en zijn geraakt. Zelfs wanneer ze op voorhand wat sceptisch zijn.

Meer rust en ontspanning in jezelf, omdat je je eigen gebruiksaanwijzing kent.

Dit is wat ik vrouwen gun die in de emotionele rollercoaster van een fertiliteitstraject zitten. Omdat ik het zelf heb meegemaakt, weet hoe cruciaal het is om juist nu goed voor jezelf te zorgen en weet hoe je dit kunt doen.

Wil je hier meer over weten? Bericht me gerust zodat we even kunnen bellen. Gratis en vrijblijvend natuurlijk.

Een hoopvolle dag met een bizarre wending

Wed, 22 Jan 2025 19:48:39 GMT

Lichtelijk gespannen en verheugd stap ik uit bed, wat heb ik uitgekeken naar vandaag. Het is de dag van de terugplaatsing. Dit betekent in ons geval dat we een aantal weken geleden goed nieuws hebben gehad.

Vandaag raak ik zwanger en hebben we nog een kans op een levend kindje.

Even terug naar een aantal weken ervoor.

Na een wachtperiode van 6 weken krijgen we het geweldige nieuws dat het enige embryo dat we hebben goed is. Het heeft niet dezelfde afwijking als mijn broertje Michaël en ons dochtertje Nadine en kan daarom worden teruggeplaatst.

Wat een opluchting en voorzichtige blijdschap: er is nog kans op een levend kindje!

Samen met het ziekenhuis bespreken we de vervolgstappen. Na dagenlang thuis ovulatietesten doen en een telefoontje naar de fertiliteitsafdeling bij een positieve test, wordt de datum bepaald voor de terugplaatsen van het embryo.

“Goedemiddag, u spreekt met het UMCG. Zou ik ter verificatie uw geboortedatum mogen hebben?”

Het is een paar uur voor de terugplaatsing en ik weet nog precies waar ik zit als ik dit anonieme telefoontje aanneem. “U zou vandaag een afspraak hebben voor een terugplaatsing.” Ik voel me meteen nerveus, ben in shock en ontken wat mijn gedachten me vertellen. Ik voel namelijk wat er komen gaat en ik wil er niet aan. Dit kan niet. Dit mag niet.

“Ik heb helaas slecht nieuws en vind het vreselijk om te vertellen.”

Ons enige embryo is niet goed ontdooid en niet meer bruikbaar. Dit komt voor bij 2 op de 100 embryo’s. Wat een ongelooflijke pech. Alle moed die we eerder dit jaar bij elkaar hebben verzameld om toch nog een traject in te gaan, is voor niets geweest. In een paar lullige seconden zo van tafel geveegd. Door een technische fout of door het embryo wat toch niet sterk genoeg was. Een voor altijd onbeantwoorde vraag, waar we zelf mee mogen dealen. Net als met deze hele situatie. Hoe is dit mogelijk?

De grond zakt onder me vandaan en ik stap een nare droom binnen.

Mijn naam is Maresa van Dijken en ik help vrouwen die in de ratrace van een fertiliteitstraject zitten of een zwangerschapsafbreking hebben gekend. Omdat ik was waar zij nu zijn en uit ervaring weet hoeveel dit van je vraagt. De onzekerheid, de energie die het kost, de stemmingswisselingen, de eenzaamheid, het gevoel van falen en de minderwaardigheid die daaruit kan ontstaan.

Herken jij je in wat ik schrijf? Ik zie jou, hoor jou en voel met je mee.

Ik geef je graag een stuk ondersteuning zodat je in deze onzekere periode van je leven extra goed voor jezelf leert zorgen. Door dicht bij jezelf te blijven, juist nu. Zodat jij met veerkracht, meer rust en vertrouwen jouw proces kunt doorlopen en kunt zijn met alles wat er is.

Stuur me gerust een bericht zodat we even kunnen bellen. En, wellicht ik je al een paar tips kan geven zodat je met meer rust in jezelf jouw proces kan doorlopen.

Over mijn rode draad rondom moeilijk zwanger worden, verlies, rouw, kinderwens en ziekenhuistrajecten

Fri, 12 Apr 2024 18:06:07 GMT

Hoe kan ik jou helpen met mijn levenservaring?

Over mijn rode draad rondom moeilijk zwanger worden, verlies, rouw, kinderwens en ziekenhuistrajecten

Precies 10 jaar geleden werd ik voor het eerst moeder. Een zwangerschapsafbreking na bijna 16 weken . Een groot verlies.

"Hebben jullie kinderen?" , vraagt ze tijdens de lunch bij een heel fijne netwerkdag met heel fijne mensen. Een nerveus gevoel komt op in mijn buik en verspreidt zich door mijn hele lichaam. Ik heb het ineens overal warm, krijg een hoge ademhaling en voel mijn hart letterlijk kloppen in mijn keel. Jeetje zeg, waar komt dit zo ineens vandaan? Dag verdriet, dat is alweer even geleden dat ik je zo voelde. Nee, niet vandaag. Waarom vandaag? Ik ben nummer vier op rij zo rond de tafel waar we zitten te lunchen en weet dat ik zo aan de beurt ben. Blijf maar gewoon rustig doorademen, focus op je ademhaling.

Het is een veelgestelde vraag, "Hebben jullie kinderen?" Er zijn momenten dat ik heel makkelijk kan praten over haar verlies en er zijn momenten dat dat niet lukt. Wanneer mijn buurvrouw vertelt dat haar kinderen net tieners zijn geworden, voel ik dat mijn ogen waterig worden. Ik probeer me sterk te houden en kijk nog snel even omhoog in de hoop dat het weg ebt. Nee, vandaag lukt het niet. Ik voel me kwetsbaar. De tranen zijn er, de zwaarte is, een mooi gesprek is er, er ontstaat weer lucht. Door de jaren heen heb ik geleerd dat het ertegen vechten niet helpend is en laat ik vaak maar gewoon zijn wat er is. Ook al zit ik er niet altijd op te wachten, om verschillende redenen.

Mijn broertje is aan dezelfde afwijking overleden, bij een voldragen zwangerschap kort na zijn geboorte. Ik was toen 4 jaar oud. Zijn verlies liet me al vroeg kennis maken met onder andere verlies, groot trauma en rouw. Het van dichtbij observeren en voelen wat dit voor uitwerking had binnen ons gezin en op onze omgeving. Mijn rol hierin en de rol die ik aannam. Ik heb altijd gevoeld dat dit ook een thema voor mij zou zijn, de niet vanzelfsprekendheid van zwanger worden, zwanger blijven en het (niet/toch) krijgen van kinderen . Haar verlies 10 jaar geleden was voor mij de bevestiging van de stem die ik als kind al bij me had. Dat ik in 2018 opnieuw moeder mocht worden, van een levend kindje via een ziekenhuistraject , maakt me nog altijd enorm dankbaar . Dat we überhaupt nog een kindje hebben mogen krijgen, omdat ik weet dat dit niet voor iedereen is weggelegd.

Het jarenlang geduldig zijn, heen en weer geslingerd worden tussen hopen en niet durven hopen , controle loslaten, kiezen tussen twee kwaden , schuldgevoel, onzekerheid, dankbaar zijn voor alles, minderwaardigheid, vertrouwen hebben dat het een keer gaat lukken om zwanger te raken en te blijven, accepteren , een relatie die onder druk komt te staan. Het heeft bergen energie gekost en tegelijkertijd mij het leven zo doen waarderen.

Onlangs kreeg ik een ingeving, naar aanleiding wat er gebeurde daar aan die lunchtafel tijdens die heel fijne netwerkdag met heel fijne mensen. Kan en mag ik door wat ik heb meegemaakt andere vrouwen helpen? Het zal niet voor niets een rode draad in mijn leven zijn: verlies, rouw, kinderwens en ziekenhuistrajecten.

Vorig jaar heb ik via social media gedeeld over het IFV-traject waar ik in zat, om daarin vrouwen die ook in een ziekenhuistraject zitten te bemoedigen of simpelweg te laten weten dat ik haar zie. Haar voel. En ook om men ervan bewust te maken dat dit anno 2024 nog steeds iets is waar veel vrouwen alleen mee rondlopen. Iets wat ik heel verdrietig vind, want dit hoef je niet alleen te dragen. Voor deze vrouwen wil ik iets organiseren, omdat je vaak aan een half woord al genoeg hebt en het samen zijn en delen echt kan helpen in het helingsproces . Hoe ik dit ga vormgeven, weet ik nog niet precies. Ik laat me de komende tijd inspireren en ga ook vooral voelen of er behoefte aan is.

En tot die tijd en altijd...

(Her)ken je een vrouw in jouw omgeving die hier op dit moment doorheen gaat of doorheen gegaan is? Laat haar merken dat je haar ziet en er voor haar bent. Maak het bespreekbaar en vooral geen taboe. Geef haar een knuffel als je voelt dat ze die nodig heeft. Laat haar tranen er zijn als die zich aandienen en voel je niet ongemakkelijk (dat doet zij al!). Doe iets leuks met haar ter afleiding. De kleine dingen zijn de grote dingen.

Liefs,

Maresa

~ Voor Nadine, wat hadden we jou graag bij ons gehad / 12-04-2014 ~

Daar zit ik dan, in mijn eigen praktijkruimte

Tue, 05 Mar 2024 21:13:27 GMT

Over dingen die zo ineens op je pad lijken te komen

Twee maanden geleden was dit nog helemaal niet iets waar ik mee bezig was. Maar toen het er 'ineens' was, leek het alsof Elise Slangenberg en ik geleid werden door iets groters. Dat wat goed voelde, zijn we gaan volgen. Vertrouwen hebben in het proces en meebewegen met alles wat zich aandient. Kansen zien.

En nu zit ik hier. Een plek voor mezelf waar ik me helemaal kan terugtrekken om bezig te zijn met dat waar ik energie van krijg en waarmee ik mijn bijdrage aan de wereld kan leveren. Mijn specialisme is en blijft hoogsensitiviteit en ook voel ik aan alles dat de begeleiding die ik geef voor zoveel vrouwen waardevol is. Ik ga hem daarom breder trekken en ga vanaf nu begeleiding bieden aan de (hoog)sensitieve vrouw. Je leest het goed dat ik me alleen nog ga focussen op vrouwen (en wellicht op kinderen in de toekomst). Ik voel dat ik op die manier heel dicht bij mezelf kan blijven en dat is precies de plek waar ik wil zijn én waar de cliënt het meest bij gebaat is. Mijn website zal de komende tijd hierop aangepast worden.

Natuurlijk wil ik hierbij heel graag een kijkje geven in onze fijne praktijkruimte, waar we beide wisselende dagen per week werken. Er hangt een goede energie, je hoort de vogeltjes fluiten en vanmorgen werd mijn aandacht dan ook eerst naar buiten getrokken. Behoefte hebben om even te landen in deze ruimte, stil te staan en ten volste dit moment in me op te nemen.

Deze investering in mezelf is een groot cadeau en ik ben er reuze dankbaar voor. Nu al, en we staan nog maar aan het begin.

Publicatie: maart 2024

Een stralende dag om een nieuw avontuur te beginnen!

Thu, 08 Feb 2024 21:13:28 GMT

"Zullen we de stoute schoenen aandoen en gewoon even aanbellen?" Het ontvangst is vriendelijk en we hebben geluk dat de eigenaar aanwezig is. Even later krijgen we een ruimte te zien die meteen goed voelt, per direct beschikbaar is en voldoet aan onze wensen. We lopen helemaal perplex het gebouw weer uit. "Wat gebeurde er net?" gevolgd door "Wat goed dat we aangebeld hebben!"

Per 1 maart zullen Elise Slangenberg en ik een fijne ruimte betrekken in het Ondernemershuys in Veendam. Best spannend, het voelt als een stap richting iets groters. Durven springen en gewoon gaan. Voelt stiekem wel heerlijk! Want zeg nu zelf, wat heb je te verliezen? Het leven is te kort om je angsten groter te laten zijn dan de dromen die je hebt.

Vanmorgen mochten we het contract tekenen en was de sleuteloverdracht. Mathieu Lanting, dank voor het vertrouwen om letterlijk samen met ons door één deur te gaan. Bijzonder (mooi) Elise Slangenberg dat het lijkt alsof onze lieve vriendin Fafany Koopmans hier nog in stuurt en daardoor heel dichtbij voelt.

Met veel enthousiasme kijk ik uit naar dit nieuwe avontuur.

Ps. uiteraard komt er een update, dus hou me in de gaten zou ik zeggen ;-)

Publicatie: februari 2024