Zeilboot of vrachtschip?

Vorig jaar schreef ik over iets wat cruciaal is als je hoogsensitief bent: leren omgaan met je gevoeligheid in plaats van ertegen te vechten. Met als metafoor de zeilboot en het vrachtschip.

Als we er even vanuit gaan dat beide kunnen voelen, dan gaat het zeilbootje flink heen en weer van de harde wind terwijl het vrachtschip er vrij weinig van merkt. En dat terwijl ze vlak naast elkaar in het water liggen.

Naar aanleiding daarvan kreeg ik een bericht: "Ik voel me de ene keer een zeilbootje en de andere keer een vrachtschip." Ik snap wat hier gezegd wordt en toch kun je niet beide zijn.

Als HSP heb je van nature eigenschappen van de zeilboot. Zo voel je de sfeer goed aan, zie je details die anderen missen, heb je er een talent voor om haarfijn aan te voelen wat de ander nodig heeft.

Dit zijn geen vaardigheden die je ‘aan’ of ‘uit’ zet. Dit is je systeem. Dit is hoe je brein en zenuwstelsel werken.

Bij een vrachtschip werkt dit anders. Die vaart gewoon door en merkt dit niet of in veel mindere mate op.

En toch zijn er dagen waarop je denkt: “Zie je wel, ik kan gewoon veel aan. Misschien ben ik toch geen zeilboot.”

Bovenstaande heeft alles te maken met belastbaarheid.

Je belastbaarheid is niet constant, bij niemand niet. Deze beweegt. Heb je goed geslapen? Zit je lekker in je vel? Voel je je emotioneel stabiel?

Zoja, dan is je belastbaarheid hoger. Je kunt meer hebben. En dan kan het voelen alsof je een vrachtschip bent. Maar in werkelijkheid ben je nog steeds een zeilboot, alleen heb je wind mee.

En op dagen dat je sneller vol zit? Dan merk je je gevoeligheid sterker en zie je jezelf heen een weer gaan op die onrustige oceaan. Je bent niet de eerste die dit als last ervaart en dat het voelt als ‘ik val weer terug’ (van een vrachtschip naar een zeilboot). Maar je bent geen vrachtschip. Je bent een zeilboot.

Iemand willen zijn die we van nature niet zijn, dit is vaak waar het interne gevecht ontstaat. En dat kost vreselijk veel energie.

De uitnodiging is dan ook niet om jezelf anders te maken, maar om jezelf beter te leren lezen.