Blog - een stukje van mij

Hier deel ik over hoogsensitiviteit maar ook over andere dingen zoals een belangrijke rode draad in mijn leven. 


Je zult merken dat ik me vaak kwetsbaar opstel in dat wat ik schrijf. Het is persoonlijk. Ik geloof dat kwetsbaarheid en openheid vallen onder de sensitieve talenten die ik gekregen en ontwikkeld heb. Het voelt dan ook heel kloppend om deze uit te dragen op deze manier.


Door het lezen van mijn blogposts krijg je een inkijkje in mijn leven. Zo schrijf ik bijvoorbeeld over mijn rode draad rondom kinderwens, zwangerschapsafbreking en fertiliteitstrajecten, waar ik ervaringsdeskundige in ben. 


Door wat ik schrijf hoop ik jou te bemoedigen, te inspireren of noem het iets anders wat het je mag brengen.

Miskramen, ivf en verlies

door Maresa van Dijken • 17 april 2026
Begin maart 2025 mochten mijn zusje Elisah en ik ons verhaal delen in het Dagblad van het Noorden. Marjolijn van Raaij - verslaggever - heeft alles zo mooi weten te vangen in woorden. Een diepe buiging voor haar. Ook wist Nienke Maat - fotograaf - ons prachtig vast te leggen, al zeg ik het zelf.

Wat vertelt je cyclus?

door Maresa van Dijken • 17 april 2026
Wat vertelt je cyclus over je belastbaarheid? Wanneer plan je ruimte voor jezelf? Wanneer geef je gas of rem je af? Wanneer vraag je meer of minder van jezelf? Veel vrouwen merken het wel, maar nemen het niet echt serieus: de hormonale cyclus. Ze verwachten van zichzelf dat ze elke dag hetzelfde functioneren. Dezelfde energie hebben. Dezelfde belastbaarheid. Maar zo werkt ons lichaam niet. Als je hoogsensitief bent, merk je dit vaak nóg sterker. Denk aan mijn eerdere post over de zeilboot en het vrachtschip*. Gedurende je cyclus verandert je belastbaarheid. Zo is tijdens de menstruatie de energie vaak lager en heb je meer behoefte aan rust. Ontstaat na de menstruatie vaak meer ruimte, meer energie en groeit je draagkracht. Rond je eisprong voel je je vaak socialer, stabieler en krachtiger. En in de periode vóór je menstruatie? Dan wordt je systeem gevoeliger. Prikkels komen intenser binnen. Emoties raken sneller. Je zit eerder ‘vol’. We mogen keer op keer weer proberen om de hormonale cyclus niet als obstakel te zien, maar als een wijze raadgever. Dat klinkt makkelijker dan het is, daarvan ben ik me bewust. Ik heb mijn cyclus ook meer dan op twee handen te tellen is vervloekt in het verleden. En ook merk ik dat het anders is, rustiger, nu ik meer met haar meebeweeg. Mijn ervaring is dat het bijdraagt aan zelfcompassie, een ongelooflijk groot cadeau wat je jezelf kunt geven. En waar we, in mijn beleving, zeker als vrouw zijnde meer van kunnen gebruiken.

Liefde stopt niet waar het leven stopt

door Maresa van Dijken • 17 april 2026
Vandaag, 12 april, is het 12 jaar geleden dat wij ouders werden van Nadine. En ook de dag dat we afscheid van haar moesten nemen. Er is een leven voor en een leven na haar. En in dat ‘na’ is ze er nog steeds. In het begin durfden we haar geen naam te geven. Alsof dat het nog moeilijker zou maken. Alsof we onszelf daarmee nog meer zouden verbinden aan het grote gemis. Echter, het tegenovergestelde gebeurde. Toen we haar wel de naam gaven die vanaf het begin van de zwangerschap voor haar bedoeld was, kreeg ze een plek. In ons leven. In ons gezin. In ons hart. Pas later ontdekten we wat haar naam betekent: hoop. Wat gaf dit veel troost en kracht. Alsof ze wilde vertellen, “Het komt goed!” Rouw is in mijn beleving niet iets wat overgaat. Het beweegt. Het verandert. Het verzacht. En soms komt het ineens weer dichtbij. Zoals ik de afgelopen weken, in de aanloop naar haar geboorte- en sterfdag, weer mocht voelen. In mijn gedachten. In mijn lichaam. In kleine, onverwachte momenten. Wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd, als mens maar ook in mijn werk mijn werk als HSP coach, is dat ons lichaam niets vergeet. Dat wat ooit te groot was om helemaal gevoeld te worden, ligt ergens opgeslagen en laat zich op een later moment weer zien. Niet om je terug te gooien in het verleden, maar om je de kans te geven om het aan te kijken. Een uitnodiging om even stil te staan. Om te voelen. Zonder oordeel. En misschien alleen maar op te merken: dit hoort bij mij. Ons gezin bestaat uit vier. Niet iedereen zichtbaar, maar wel voelbaar. Wat Nadine mij heeft geleerd, leeft door in alles wat ik doe. En daar ben ik haar ongelooflijk dankbaar voor. Door haar ben ik gaan leren ruimte te maken voor wat gevoeld wil worden en mag ik hier nu anderen in begeleiden. Ik heb ervaren dat daar iets opent. Iets echts. Iets helends. En misschien wel de belangrijkste les: dat liefde niet stopt waar het leven stopt. Ze verandert alleen van vorm. En soms voelt die liefde ineens heel dichtbij.

Zeilboot of vrachtschip?

door Maresa van Dijken • 14 april 2026
Zeilboot of vrachtschip? Vorig jaar schreef ik over iets wat cruciaal is als je hoogsensitief bent: leren omgaan met je gevoeligheid in plaats van ertegen te vechten. Met als metafoor de zeilboot en het vrachtschip. Als we er even vanuit gaan dat beide kunnen voelen, dan gaat het zeilbootje flink heen en weer van de harde wind terwijl het vrachtschip er vrij weinig van merkt. En dat terwijl ze vlak naast elkaar in het water liggen. Naar aanleiding daarvan kreeg ik een bericht: "Ik voel me de ene keer een zeilbootje en de andere keer een vrachtschip." Ik snap wat hier gezegd wordt en toch kun je niet beide zijn. Als HSP heb je van nature eigenschappen van de zeilboot. Zo voel je de sfeer goed aan, zie je details die anderen missen, heb je er een talent voor om haarfijn aan te voelen wat de ander nodig heeft. Dit zijn geen vaardigheden die je ‘aan’ of ‘uit’ zet. Dit is je systeem. Dit is hoe je brein en zenuwstelsel werken. Bij een vrachtschip werkt dit anders. Die vaart gewoon door en merkt dit niet of in veel mindere mate op. En toch zijn er dagen waarop je denkt: “Zie je wel, ik kan gewoon veel aan. Misschien ben ik toch geen zeilboot.” Bovenstaande heeft alles te maken met belastbaarheid. Je belastbaarheid is niet constant, bij niemand niet. Deze beweegt. Heb je goed geslapen? Zit je lekker in je vel? Voel je je emotioneel stabiel? Zoja, dan is je belastbaarheid hoger. Je kunt meer hebben. En dan kan het voelen alsof je een vrachtschip bent. Maar in werkelijkheid ben je nog steeds een zeilboot, alleen heb je wind mee. En op dagen dat je sneller vol zit? Dan merk je je gevoeligheid sterker en zie je jezelf heen een weer gaan op die onrustige oceaan. Je bent niet de eerste die dit als last ervaart en dat het voelt als ‘ik val weer terug’ (van een vrachtschip naar een zeilboot). Maar je bent geen vrachtschip. Je bent een zeilboot. Iemand willen zijn die we van nature niet zijn, dit is vaak waar het interne gevecht ontstaat. En dat kost vreselijk veel energie. De uitnodiging is dan ook niet om jezelf anders te maken, maar om jezelf beter te leren lezen.

Als je nuchter bent, kun je niet hoogsensitief zijn…

door Maresa van Dijken • 9 oktober 2025
“Hoogsensitiviteit, is dat niet iets zweverigs?” Of “Ik ben heel nuchter dus niet hoogsensitief.” Het is iets wat ik helaas nog vaak hoor. Lieve mensen, ik ben geboren en getogen in het hoge noorden. Ons mooie Noord Nederland staat ook wel bekend als de bakermat van de nuchterheid. Spoiler alert: nuchterheid én hoogsensitviteit gaan hand in hand. Vinden jullie mij ‘zweverig’? Daar ben ik dan wel even benieuwd naar. Om vervolgens heel graag voor eens en altijd deze stempel van het woord af te halen. Dat deze gedachten er zijn, snap ik overigens wel. Door de jaren heen is er zoveel onjuiste info geschreven. Je krijgt net dat ene foute stuk onder je neus. Vervolgens bekrachtigt het waarschijnlijk iets waar je geen kennis van maar waar je wel een oordeel over hebt. En dan eindigt het met de gedachte, "Het zit gewoon tussen de oren!” Ik kan je verklappen, het zit ook tussen de oren. Zo ongeveer dan. Daar zitten namelijk je hersenen. En wanneer je hoogsensitief bent, dan ben je net iets anders bedraad. Hierdoor nemen hoogsensitieve mensen – kort gezegd – subtiele informatie uit hun omgeving waar en verwerken ze die diepgaand. Hoog impliceert overigens niet dat het beter is, waarvan ik ook merk dat daar de nodige weerstand op zit (van zowel HSP als niet-HSP). Nee, het is niet beter. Het is anders. Wij zijn allemaal anders. Gelukkig maar! Hoe fijn is het wanneer je voor jezelf een term als ‘zweverig’ en ‘waait wel weer over’ kunt loslaten? En daardoor jezelf de kans geeft om te kijken naar wat jij nodig hebt om gelukkig in dit leven te staan. Het begint bij bewustwording dat deze eigenschap onderdeel is van wie jij bent als persoon. Om het vervolgens te (h)erkennen en er iets mee te doen. Ik begeleid vrouwen die hoogsensitief zijn en hier last van hebben. Dit doe ik door ze te helpen om met meer zelfvertrouwen, energie en veerkracht in het leven te staan. Wil je jezelf een waardevol cadeau geven door een eerste stap te zetten in het leren omgaan met jouw hoogsensitiviteit? Stuur me gerust een bericht en ik geef je meer info!

Wat als ons dochtertje er wel zou zijn geweest

door Maresa van Dijken • 15 augustus 2025
Even voor 16 uur stap ik in de sauna, waar een paar minuutjes later ook een moeder met zoontje binnen stapt. Ze begeleidt hem, hij mist een oog en het grote litteken bij zijn oog en op z'n hoofd doet mij vermoeden dat het een wonder is dat hij er is. En dan zo vanuit het niets overvalt het me ineens en ben ik weer terug in 2014. Wat als ze het mis hadden en het allemaal wel mee zou vallen? Wat als ik toch wel contact met haar had kunnen maken? Wat als ze wel 'gewoon' geboren zou zijn? Zou ik dan misschien ook zo met haar de sauna in gelopen zijn? Net als deze moeder, liefdevol begeleidend. Ik weet wel zeker dat ik dat zou doen. Goh, wat mis ik haar ineens. En dat kan natuurlijk helemaal niet, want ik heb haar nooit echt gekend. Ik mis denk ik het idee van het hebben van mijn dochter. En terwijl ik daar zit beeld ik me voor even in hoe het zou zijn geweest als ze er zou zijn. Als het wel goed zou zijn gegaan. Ik zie een meisje met donkere lange haren, die samen met mij de sauna in loopt. Mijn dochter, onze dochter. De zus van Nelson. Voor even fantaseren hoe dat zou zijn geweest. Voor even de pijn voelen van dat gemis. En waar ik vroeger snel weg wilde van dat pijnlijke gevoel, dat gevoel van gemis, is dat nu niet meer zo. Het mag er zijn. Het hoort bij mij, bij ons. Het is ook een consequentie die ik - en ook Henk - moet dragen voor de keuze die we gemaakt hebben: het afbreken van de zwangerschap. Daar hoort een voor altijd onbeantwoorde 'wat als'-vraag bij. En iedereen weet dat het geen zin heeft om die vraag te stellen. En toch popt hij af en toe op. Op momenten dat je het niet verwacht. De scrubbehandeling en oliemassage zijn heel fijn, ook al ben ik nog steeds wat van slag van wat er net gebeurde. En wanneer ik daarna op een massagetafel beland en de lieve Balinese vrouw vraagt of ik ook kinderen heb en hoeveel, merk ik dat ik met een brok in mijn keel twee zeg. "One died and one lives. I am here with my husband and son, he is 7 years old." Zo, dat is eruit. En vervolgens kan ik me helemaal overgeven aan een heerlijke massage, waarvan ik compleet ontspannen raak. Terimah kasih banyak (heel hartelijk bedankt) zeg ik wanneer ze klaar is. "Mam, pap, zullen we naar het restaurant, ik heb trek." Dezelfde avond lopen we met Nelson naar het restaurant. Wanneer ik rechts van me kijk, zie ik een moeder die liefdevol haar zoon aan tafel begeleidt. Het is hetzelfde jongetje van de sauna van vanmiddag. Ik kijk naar Nelson, naar Henk. En voel me dankbaar voor mijn lieve gezin waarmee ik hier aan tafel zit. Voor het gezin dat wij toch nog hebben gekregen. En voor het gezin van vier dat we ook gewoon zijn. Misschien was dit jongetje haar manier om mij te laten weten, "Ik ben bij jullie, ook al zien jullie me niet. We zijn compleet."
Toon meer