Vandaag, 12 april, is het 12 jaar geleden dat wij ouders werden van Nadine. En ook de dag dat we afscheid van haar moesten nemen. Er is een leven voor en een leven na haar. En in dat ‘na’ is ze er nog steeds. In het begin durfden we haar geen naam te geven. Alsof dat het nog moeilijker zou maken. Alsof we onszelf daarmee nog meer zouden verbinden aan het grote gemis. Echter, het tegenovergestelde gebeurde. Toen we haar wel de naam gaven die vanaf het begin van de zwangerschap voor haar bedoeld was, kreeg ze een plek. In ons leven. In ons gezin. In ons hart. Pas later ontdekten we wat haar naam betekent: hoop. Wat gaf dit veel troost en kracht. Alsof ze wilde vertellen, “Het komt goed!” Rouw is in mijn beleving niet iets wat overgaat. Het beweegt. Het verandert. Het verzacht. En soms komt het ineens weer dichtbij. Zoals ik de afgelopen weken, in de aanloop naar haar geboorte- en sterfdag, weer mocht voelen. In mijn gedachten. In mijn lichaam. In kleine, onverwachte momenten. Wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd, als mens maar ook in mijn werk mijn werk als HSP coach, is dat ons lichaam niets vergeet. Dat wat ooit te groot was om helemaal gevoeld te worden, ligt ergens opgeslagen en laat zich op een later moment weer zien. Niet om je terug te gooien in het verleden, maar om je de kans te geven om het aan te kijken. Een uitnodiging om even stil te staan. Om te voelen. Zonder oordeel. En misschien alleen maar op te merken: dit hoort bij mij. Ons gezin bestaat uit vier. Niet iedereen zichtbaar, maar wel voelbaar. Wat Nadine mij heeft geleerd, leeft door in alles wat ik doe. En daar ben ik haar ongelooflijk dankbaar voor. Door haar ben ik gaan leren ruimte te maken voor wat gevoeld wil worden en mag ik hier nu anderen in begeleiden. Ik heb ervaren dat daar iets opent. Iets echts. Iets helends. En misschien wel de belangrijkste les: dat liefde niet stopt waar het leven stopt. Ze verandert alleen van vorm. En soms voelt die liefde ineens heel dichtbij.